Marijk Jans beschrijft hoe handicap nog te vaak als “individueel probleem” wordt gezien: een opritje hier, maar verder moet je je als persoon met een handicap aanpassen aan het systeem. Ze laat zien hoe ervaringsdeskundigheid wel aandacht krijgt, maar vaak onbetaald blijft en alleen “past” als je meedraait in ontoegankelijke werkwijzen (denk aan prikkelrijke locaties en gebrek aan randvoorwaarden).

Ook benoemt ze validistisch taalgebruik in media en activisme, en hoe groepen elkaar soms steunen maar mensen met een handicap alsnog vergeten. Ze sluit af met het VN-verdrag Handicap: gelijke rechten en volwaardige participatie.

Voor Eindhoven betekent dit: niet alleen drempels weghalen voor rolstoelgebruikers, maar ook prikkelarme bijeenkomsten, duidelijke communicatie voor blinden/slechtzienden en inclusie van mensen met een verstandelijke handicap. Obstakels: “one size fits all”-beleid en symbolische maatregelen. Kansen: betaalde ervaringskennis, toegankelijke events en taalbewustzijn binnen organisaties/bedrijven.

Lees hier het hele artikel:
https://daisymerollin.nl/opinie/terugblik-op-2025-handicap-emancipatie/